Söğüt Fidanı

Bir söğüt fidan diktin, gönlü bahâr eyledin,
Bir katre su vermeyip bağrımı zâr eyledin.

Meğer gönül bağında başka bir şah var imiş,
Ol sırrı nihân tutup dünyamı târ eyledin.

Başka gama saklardım gözümdeki yaşları,
Gece boyu döktüm hep, beni nâçâr eyledin.

Suda kalmış el gibi buruştu hep gözlerim,
Her çizgiyi sevdadan bir yâdigâr eyledin.

mümteni, geri dönme, kanma artık sözüne,
Yüz çeviren mâh-rûyu sen de ağyâr eyledin.

Şiire Dair — 18 Eylül 2025

Bu şiir, ilk şiir yazmaya başladığım zamanlardan kaldı. Yıllar önce bir yanlış anlaşılmanın gölgesinde duran bir sevginin ardından yazılmıştı. O kişiye dair başka şiirler de vardı; fakat zaman içinde elimde yalnız bu kaldı. Bir bakıma, ona yazdığım son şiir olarak kaldı.

Kendisine asla verilmedi ve asla okumadı. Bugün artık iki tanıdık yabancıyız. Yine de iyi bir insandı; bu yüzden bu şiiri bir serzeniş olarak değil, ona duyduğum hürmetle ilk paylaşmak istedim.

Sözlükçe

• zâr: inleyen, ağlayan; perişan.
• nihân: gizli, saklı.
• târ: karanlık.
• nâçâr: çaresiz.
• mâh-rû: ay yüzlü.